Wouter, 14 juli 2010
Rwanda , Butare 28°

Bowkamp 2010 versie 4

09 Juli

Wederom kwamen er vandaag een paar vrachtwagens met zware stenen. Alles ging goed tot het einde van de ochtend. Door vermoeidheid, het is immers vrijdag en lamheid van de warmte hadden we een steen neer gelegd, maar deze kwam weer naar beneden van een heuveltje deze was maar 20 cm hoog. Maar de steen was groot en zwaar, toevallig liep ik langs en deze steen kwam tegen en in mijn been tot stilstand, gevolg een grote open gapende wond. Gelukkig bleef het vel nog aan een stukje huid hangen en konden ze deze terug leggen en verbinden.

Nu zitten we natuurlijk in Afrika en ik wou het zekere voor het onzekere nemen. Natuurlijk ook vanwege eventuele complicaties in Nederland, en voor de verzekering had ik een bewijs nodig van eenj arts. Dus samen met Jan in de auto gestapt en zijn we naar het universitair ziekenhuis in Butare gereden. Tegen alle principe's van het Rwandeze ziekenhuis wezen in. Want normaal begin je in een klein plaatselijk ziekenhuis als ze je daar niet kunnen helpen ga je naar een regionaal ziekenhuis, en dan pas naar het universitair ziekenhuis.

Maar ja als ''rijke'' west Europeaan ga je meteen naar het beste ziekenhuis. Daar aangekomen moest ik 6000 RFR zo'n 8 euro betalen en kon ik door lopen naar de juiste afdeling. Een drukte buiten er werden zelfs mensen buiten geholpen die terug kwamen van de x-ray. Maar ik als blanke werd al snel binnen geholpen door 3 engels sprekende artsen en mocht plaats nemen op een bed in een grote kamer. Later bleek dit de operatiekamer te zijn, Jan was al eens in Thailand in een ziekenhuis geweest en zei dat dit nog erger is dan Thailand een hele gerust stelleing. Er werd vol bewondering door de ene na de andere arts naar mijn wond gekeken. Alsof ze niet zouden verwachten dat er ook rood bloed in een blanke zit. Na een stuk of 5 artsen te hebben uitgelegd wat er gebeurd was kwam er een dat ze het zouden verbinden en dat ik een tetanus spuit zou krijgen.

Daar kan ik nog mee leven, het duurde en duurde maar. We vroegen wanneer ze me kwamen helpen en ze zeiden we zijn bezig met de materialen te zoeken. En wij dachten als hier iemand met spoed zou komen zou het dan ook zolang duren? Na een uur kwam iemand met tangen, naalden, spuiten en groene operatiedoeken alles goed steriel voor zover we konden zien. Terwijl hij alles klaar legde en ik daar zat kwamen er steeds artsen met patienten binnen. En wij dachten het zou toch niet zo zijn dat er straks iemand bij ons geopereerd zou worden. Toen we vroegen of de spullen voor iemand anders was zei hij dood leuk nee ik ga jou opereren. Jan en ik keken elkaar aan en begonnen te lachen. De arts kwam de wond schoonmaken en legde er een groene doek omheen toen werdt het echt serieus.

Voor ik het wist zat er een spuit met ketamine in mijn been (wordt gebruikt voor het verdoven van dieren en is een partydrug). Fijn plaatselijk verdoofd, ik ben maar relaxed gaan liggen en heb alles over me heen laten komen. Na een stuk of 10 hechtingen was het klaar en kon ik foto's laten maken in de x-ray. Om te kijken of ik geen fractuur had opgelopen. We moesten daar een half uur op wachten want de foto's moesten ontwikkeld worden. Ondertussen maar iets gaan eten en drinken. TOen we de foto's hadden opgehaald gingen we terug naar de eerste hulp. Daar zeiden ze dat er niks aan de hand was, want als het wel een fractuur was zou ik niet kunnen lopen. Daarna nog een tetanus spuit gehaald en zijn we moe maar een ervaring rijker naar huis gegaan.

10 juli

Vandaag hebben de andere gewerkt, en ik ben thuis gebleven. Nou zou je denken waarom werken op zaterdag als je in het weekeinde vrij bent. Nou dat komt omdat we volgend weekend een lang weekend hebben althans vrijdag, zaterdag en zondag. Het loopt gestaag door met het gebouw de meeste stenen liggen en het begin van de muren zie je al aardig. Ook al beginnen ze aan het storten van cement op de buitenmuren.

Naar Wouter in Kameroen bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl